Avrupa’da son dönem göze çarpan milliyetçilik akımı, zaman zaman radikal anlamda ırkçılığa doğru evrilmeye başladı. Düzensiz göç politikalarından şikayetçi olan politikacıların söylemlerine baktığımızda, tansiyonu yükselten ana detayların aşırı sağ söylemler olduğunu gözlemleyebiliriz.
Sosyolojik ve ekonomik sıkıntıların, pandeminin yıkıcı izlerini birebir etki olarak bırakması da Avrupa ülkelerinde ekonomik istikrarın bozulmasına neden oluyor. Çözümü uzun zamandır aramalarına rağmen gerek Avrupa Birliği, gerekse ülkeler kendi yönetimlerinde nasıl bir tutum sergilenmesiyle sorunun üstesinden gelebileceklerini bilmemekteler.
Ama şu da yadsınamaz bir gerçek: milliyetçilik adı altında ırkçılığı görmezden gelmek, daha da çığ gibi büyüyen sorunlar demek. Milliyetçilik ve ırkçılık arasında nüans değil, kocaman bir kavram farkı var ve bu ikisini birbiriyle paralel veya benzer görmek aslında başını kuma gömmek olacaktır.
Aydınlık çözümler demek, sorunları birebir particilik gözetmeden ele almaktan geçiyor. Komşu ülke, sınırlar, savaş, vize ve ırkçılık… Bu sözcükler günlük yaşamda hafızamıza yerleşti ve bu söz öbekleriyle günleri tamamlar olduk.
Umudumuz her coğrafyada elbette huzurlu ve sosyolojik-ekonomik sıkıntıların baş göstermediği bir yaşam. Aslında neredeyse ezeli bir sorun tüm bu bahsettiklerim. Çözümü de radikaleşmeye ve şovenist politikalara izin vermeden ilerlemek. Ve yazımı şöyle bitirmek istiyorum: Türk Şair Fazıl Hüsnü Dağlarca’nın dediği gibi,“Doğada ilk kirlenmedir ülkelere bölünmesi yeryüzünün”..
